حمورابى دربرابر خدا ايستاده است . در دوران حكومت خود ترعهء بزرگى ميان كيش و خليج‌فارس حفر كرد كه سرزمينهاى پهناورى را آبيارى مىكرد و شهرهاى جنوبى را از خطر طغيان مخرب دجله محفوظ مىداشت . وى با رساندن آب به اراضى خشك ، آنها را براى كشت و زرع و چراندن حيوانات اهلى مساعد كرد . وى انبارهايى براى ذخيرهء گندم ساخت و از مالياتهايى كه مىگرفت ، قشونى را ، كه براى حفظ نظم و حمايت قانون لازم بود ، اداره مىكرد و بقيهء عوايد مالياتى را به مصرف ساختن پلى بر روى فرات ، ساختن كشتى ، و ايجاد كاخها و پرستشگاهها براى مردم رسانيد . در آن ايام كشتيهايى كه كمتر از 90 كارگر نداشت بر روى فرات رفت‌وآمد مىكرد . در نتيجهء همين اعمال خيرخواهانه ، حس احترامى عميق از طرف مردم نسبت به وى پيدا شده بود . زندگى خصوصى مردم سكنهء بابل مشكين‌موى و سيه‌چرده بودند . مردان غالبا ريش داشتند و كلاه‌گيس به‌سر مىگذاشتند . زن و مرد هردو گيسوان خود را بلند نگاه مىداشتند و با مواد خوشبو ، معطر مىساختند . لباس معمولى هردو ميانبندى از كتان سفيد بود كه تا نزديك دو پا را مىپوشانيد . در زنان شانهء چپ برهنه مىماند ، مردان بر اين لباس مشترك قبا و عبايى مىافزودند . با افزايش ثروت عمومى ، لباسهاى رنگارنگ با صور و نقوش مختلف معمول شد .